Parijs – Robaix, en de Maagd der Engelen.

Maastricht, zondagmiddag 10 april 2011, buiten schijnt de zon, binnen In een woonkamer zit een vader met zijn twee zonen  naar de wielerwedstrijd Parijs – Roubaix op TV te kijken. Nou ja zitten, de zonen zitten, maar de vader ligt languit op de bank. Samen lezen ze de koers, Wie rijdt voorop en wie moet lossen.  Het lijkt een normaal vader-zoon moment, en het voelt ook heel normaal, maar eigenlijk is er hier niks normaal. Het is namelijk voor het eerst in 25 jaar dat ik weer samen met mijn vader naar een wielerkoers kijk, en mijn vader ligt niet op de bank uit luiigheid, maar omdat hij zo het minste last heeft van het vocht in zijn buik die zijn ingewanden wegdrukt. Mijn vader heeft kanker en de uitzaaiingen in de buik veroorzaken dat vocht. Dankzij die kanker zit ik hier. De kanker heeft ons weer bij elkaar gebracht. Het gaf mij de duw om mijn trots en woede opzij te zetten, en het gaf mijn vader het besef dat hij een gat van 25 jaar niet kan opvullen, maar dat hij wel een brug kan slaan. 

 

De wielerwedstrijd is spannend, We zien drie renners jacht maken op de koploper, maar uiteindelijk komt Johan Vansummeren toch alleen over de finish. Maarten Tjallingii wordt knap derde. Ik had nog nooit van Tjallingii gehoord, maar dit nieuwe talent was mijn vader al eerder opgevallen. Hij meldt ook nog enthousiast dat er een hele nieuwe lichting Nederlandse renners aan zit te komen, wat veel belooft voor de toekomst.

 

Ik heb een grammofoonplaat meegenomen. Mijn vader is de muziek aan het samenstellen voor zijn crematie-dienst. Hij wil in de dienst zijn leven doorlopen aan de hand van muziek. Ik help hem bij het zoeken naar de juiste versies van de nummers. De meeste muziek was makkelijk op CD te vinden, en alleen het nummer La Vergine Degli Angeli in de versie van de Mastreechter Staar ontbreekt nog. Ik heb nu een LP op Marktplaats gevonden, en ben die zaterdag in Born gaan halen. We zetten de plaat op om te luisteren of het ‘m is. Ik heb er een hard hoofd in, want mijn vader heeft het steeds over een vrouwelijke solist, en de platenhoes vermeldt enkel een mannelijke solist. Al vrij snel is duidelijk dat het ‘m niet is. We luisteren toch door, en dan plots, na een kleine stilte, begint de La Vergine Degli Angeli die mijn vader zocht. Hij hoort het meteen en de vrouwelijke solo volgt snel. Blij verrast zijn we dat we hem toch gevonden hebben, maar we worden ook droef, want we beseffen dat met het vinden, de dienst compleet is.

 

 

De middag loopt ten einde, en mijn broer en ik nemen afscheid. Dit lijkt ook weer heel normaal: mijn vader komt van de bank af, begeleidt ons naar de voordeur en zwaait ons lachend uit, nonchalant hangend tegen de deurpost. In werkelijkheid staat er een uitgemergelde man die elk beetje energie uit zich moest persen om naar de voordeur te lopen en nu vermoeid tegen de deurpost uitrust.

 

De volgende dag lees ik in de krant dat Johan Vansummeren die zondag in de finale een afloper had (langzaam leeglopende band) en niet zeker was of hij daarmee ging finishen. Op hoop van zegen is hij maar blijven doorfietsen. Mijn vader kreeg met de diagnose kanker ook het besef dat hij een afloper had. Hij had kunnen afstappen, en naast zijn fiets een potje gaan zitten janken. Maar hij besloot door te trappen tot het snot voor zijn ogen. Hij schonk mij daarmee goede gesprekken en mooie momenten. Het was zeker ook een zware tijd, maar gelukkig weet mijn geheugen te vergeten. Wat blijft zijn de mooie herinneringen en dat gat van 25 jaar is zelfs verdwenen. Mijn vader is na 42 jaar mijn held geworden, die ik in deze tijd van de voorjaarsklassiekers extra hard mis.

Advertenties

Ingezapt: achter gesloten deuren

Mijn zapgedrag bij TV kijken is meestal een simpele driekwartsmaat: Nederland 1,2,3,1,2,3. Dat komt waarschijnlijk nog door mijn verblijf in Belgie, waar de Vlaamse commercielen me niet echt boeiden. Langzaam ga ik over naar een vierkwartsmaat 1,2,3,rtl4 en soms zap ik zelfs helemaal omhoog naar no.14, naar Comedy Central. Al voelt het eerder alsof ik een wenteltrap afdaal, waarbij ik uiteindelijk tot mijn enkels in de Geer en Goor sta, met drijvende stukjes Brard erin. Als ik een beetje in die drab zou vissen met mijn visnetje, zou ik elke dag we een kriebeltrui stukje kunnen schrijven, maar ik heb geen zin in riool journalistiek. Afgelopen donderdag ben ik echter ergens ingezapt, wat ik wil delen.

Ik was weer eens op weg naar Comedy Central, toen ik op het eerste gezicht in een reality serie belandde, maar iets klopte niet. Daardoor bleef ik er waarschijnlijk ook hangen. Met een blik onder de INFO knop (die iedere digitale kijker tegenwoordig heeft) begreep ik dat ik bij “Achter Gesloten Deuren” was beland, met als beschrijving “Gedramatiseerde Reality – Verhalen worden nagespeeld van mensen die een groot geheim met zich meedragen.” Ja, het voelt knullig aan als je naar gespeeld schokkerig camerawerk zit te kijken, maar de acteurs van lokale toneelverenigingen vind ik te schattig om belachelijk te maken. Daar ga ik het dus niet over hebben, nee het gaat me dit keer om de inhoud.

Het geheim waar ik in belandde was het volgende:

Vrouw beheert de geldpot, waarmee zij en haar 6 collega’s elke maand een Staatslot kopen. Dan valt er 100.000 Euro op hun lot. De collega’s hebben dit niet door en de vrouw besluit het hen niet te vertellen maar al het geld zelf te houden. Ze kunnen het geld thuis goed gebruiken voor het bedrijfje van haar man en voor extra kleren voor haar dochtertje.

http://www.net5.nl/programmas/achter-gesloten-deuren/videos/jjVyYwT8aAQC/achter-gesloten-deuren-18-gekocht-geluk

Ik weet niet of dit werkelijk gebeurd is. Het klinkt meer als voer voor borrelpraat op een verjaardag of in het cafe. Maar goed, ik hoop dat je het met me eens bent dat dit fout is. Al eet je thuis uit de vuilnisbak en vallen de muizen dood neer voor de koelkast, je deelt het geld eerlijk met je collega’s.

Maar goed, de vrouw en haar vriend besluiten het geld te houden.. De vriend investeert een groot deel van het geld in zijn bedrijfje, nou ja, investeert: meneer heeft een nieuw bestelbusje gekocht en personeel aangenomen zodat hij minder kan gaan werken, zogenaamd om meer bij zijn gezinnetje te zijn (werkelijkheid: uitslapen en alleen ontbijten). Het klinkt dus meer als het geld over de balk gooien dan als investeren, en dat ook nog eens met ‘haar’ geld. Wat is het toch een liefhebbende man.

Maar dan is er een lichtpuntje voor de mensheid en lijkt de vrouw toch een geweten te hebben. Ze heeft wel door dat het diefstal is en twijfelt dan ook of ze het toch niet moet opbiechten. Maar haar vriend weerhoudt haar en dreigt bij haar weg te gaan als ze het wel doet. Tja, dat wil ze natuurlijk niet. En om haar helemaal te overtuigen (lees: manipuleren) gaat hij op de knieën en vraagt hij haar ten huwelijk. Tjonge jonge, wat een oprecht liefdesgeluk, en ze leefden nog lang en gelukkig….

Totdat een goede collega van de vrouw vanwege een reorganisatie wordt ontslagen en krap bij kas komt te zitten. Uit schuldgevoel besluit de vrouw het deze vriendin haar geheim te vertellen. Die wordt natuurlijk boos, maar het zijn niet voor niets goede vriendinnen: ze blijkt ook criminele neigingen te hebben en eist 50% van het geld op of anders zal ze de andere collega’s inlichten. De vrouw is geschokt dat ze gechanteerd wordt en kan dat niet accepteren. Ze besluit de diefstal zelf aan haar collega’s op te biechten en moet het geld alsnog delen.

Dan zapt de aflevering 5 maanden vooruit en horen we dat het huwelijk is afgeblazen, dat de man zijn busje en personeel kwijt is en hij  weer hard moet werken. Hij concludeert : “ik ben weer terug bij af, dankzij mijn vriendin. Die wilde kennelijk niet gelukkig worden”

Ook de vrouw reageert gefrustreerd: “Ik had het nooit aan mijn vriendin moeten vertellen en aan mijn collega’s moeten opbiechten. Ik heb nu gewoon niks meer. Misschien was ons geluk gebaseerd op geld. Maar het was wel echt geluk en nu, nu is er gewoon niks”.

Met open mond blijf ik verbijsterd achter. Is dat de moraal van het verhaal: “Jat het geld en hou vast aan je oneerlijkheid, dan word je gelukkig”. Wat een gedachtekronkel moet je hebben om tot deze conclusies te komen.

Deze mensen laten me niet meteen los. Bestaan ze echt? Ken ik ze? Op welke politieke partij zouden ze stemmen? En plots weet ik het: dit zijn PVV stemmers! Als ik naar PVV stemmers luister (stemmers, niet politici) dan hoor ik vaak ook zo’n zelfde soort vreemde gedachtekronkels. Ja, ze hebben wel een geweten en rechtvaardigheidsgevoel, maar ze lijken op de verkeerde momenten en plekken aangesproken te worden en daarbij maken ze zo’n rare gedachtesprongen dat ze tot hele vervelende en domme conclusies komen.

Zo ook hier: de vrouw vindt het wel acceptabel om haar collega’s financieel op te lichten, maar het is onacceptabel dat haar vriendin haar chanteert en zo komt ze tot een dom besluit. <CRIMINAL MODE: ON> Kijk, een snuggere crimineel ziet al snel dat 50% inleveren, bij chantage, je meer geld oplevert dan de magere 14% die ze nu over heeft. Als je dan al besluit je geweten te omzeilen dan moet je het goed doen. Even logisch nadenken had ook opgeleverd dat als ze op het voorstel van die vriendin was ingegaan, die vriendin haar mond wel had gehouden. Nu kan die vriendin nog steeds naar haar collega’s stappen en vertellen dat mevrouw het enkel heeft opgebiecht als reactie op de chantage. Weg is je reputatie (of wat daar nog van over is).<CRIMINAL MODE: OFF>

Door het kijkje “Achter deze gesloten deur” krijg ik zo ineens meer inzicht in de PVV stemmer. Als je een verdraaid beeld van geluk hebt en mathematisch niet zo onderlegd bent, dan kan je de rekensommetjes van Wilders heel goed slikken en geloof je dat hij je het geluk kan kopen. Mijn eerste reactie was: deur gesloten houden en sleutel weggooien.  Deze mensen gaan onze samenleving niet verder helpen. Ja, sorry, mag ik ook mijn onderbuik een keer gebruiken. Ik vond al dat PVV-ers wat bijles wiskunde en economie kunnen gebruiken. Maar ik snap nu ook dat ze geluk en liefde missen. Dus start ik de actie: “Omhels een PVV-er”. Als je een PVV-er tegenkomt en hij begint weer eens wartaal uit te slaan, ga dan niet in discussie, maar geef hem een dikke knuffel.

Ik laat de “Achter Gesloten Deuren” serie verder voor wat die is en hou het bij het liedje. Waar achter gesloten deuren tenminste echte liefde heerst en geld geen rol speelt.


Ik heb er verder niks mee, maar…….HOU DAN JE MOND!

Oeps, het koningslied is weggepest. Dat was natuurlijk nooit de bedoeling van de ludieke acties en grappige opmerkingen. Het is gesneuveld door het “ik geef mijn negatieve mening, maar ik heb er verder niks mee” trekje wat wij Nederlanders hebben. Ik wist niet dat de socialistische VARA zo koningsgezind is dat het zich zorgen maakt over de kwaliteit van de tekst en zonodig moet stellen dat we het lied zo echt niet kunnen aanbieden aan de koning. Ik denk ook niet dat Nico Dijkshoorn of Sylvia Witteman van plan waren het lied mee te gaan zingen op een van de pleinen. De petitie was enkel een ludieke actie om het lied weg te krijgen. En toen was het plots weg en er was niks voor in de plaats gekomen. Het is zo makkelijk om negatief uit de hoek te komen en iets af te kraken. niet dat het verkeerd is om een negatieve mening te uiten, maar het wordt een destructieve actie waneer je niet met een alternatief komt. Maar ja, dat alternatief is er niet want “ik heb er verder niks mee”. In de media hoorde ik weinig oranje gezinden over het lied maar werden opvallend veel republikeinen naar hun mening gevraagd. En zo werd de negativiteit rond het lied als maar groter en groter. Maar wat is hun mening waard, de kroning is immers hun feestje niet. De media doet dit wel vaker: laat iemand die niets met het onderwerp te maken heeft zijn mening geven. Dan krijg je misschien een frisse nieuwe kijk op de zaak, en hopelijk wordt het ook nog lollig verpakt, dan kan je lachen. Het lijkt te zijn begonnen met de tafelheer bij De Wereld Draait Door die soms meer over het onderwerp aan het woord is dan de daadwerkelijke gast met kennis en betrokkenheid. En zo krijgen we de mening van een atheïst over de nieuwe paus en die van een Hollander over carnaval voorgeschoteld. Het is weinig verfrissend: meestal wordt het negatieve stereotiepe beeld weer eens herhaald, maar we hebben gelachen. Het zou mooi zijn als televisie gasten eens wat vaker hun mening zouden inslikken en antwoorden:  “mijn mening doet niet terzake, want ik heb er niks mee”.

Maar ja, dan heb je nu ook nog Twitter, waar je heerlijk in 140 tekens je mening de wereld in kan slingeren. Dat is toch een heerlijke uitlaatklep voor Nederlanders. Maar het is een zelfde modderpoel van negativiteit, die je al langer op nieuws- en krantensites tegenkomt. Originele meningen kom je er zelden tegen en vaak is het enkel na-papegaaien van wat ze al gelezen of op TV gezien hebben. Wanneer komt de Nederlandse pers eindelijk tot dit besef en stoppen ze met Twitter als serieuze nieuwsbron of goedkope opiniepeiler te gebruiken? Dat geldt trouwens ook voor bekende Nederlanders. Die nemen Twitter ook veel te serieus. Ik zie ze regelmatig heel heftig reageren op bagger tweets en nu trok John Ewbank er zelfs conclusies uit. Laat die modderpoel toch voor wat hij is, denk niet dat je hem kan bestrijden met woede en laat zeker niet je oren er naar hangen. Gelukkig houdt het Nationaal Comité Inhuldiging zijn rug recht en wordt het lied gewoon gezongen.

Ik ben trouwens wel opgelucht dat nu blijkt dat ik niet de enige ben die de liedjes van Marco Borsato niet begrijpt en het tekstuele draken vindt. Ik zag de bui al hangen toen aangekondigd werd dat John Ewbank het lied zou schrijven: ik dacht meteen: “Oei, dat wordt zo’n Marco Borsato liedje, met een opeenstapeling van mooie woorden die me doen duizelen. Als dat maar goed gaat op het plein”. Ik raak heel makkelijk ontroerd door muziek, maar als ik Marco hoor zingen dan voel ik niks. Ik dacht dat het aan mij lag want iedereen vindt het zo mooi, oprecht en gevoelig. Ik denk dat ik op een andere frequentie zit of misschien lijd ik aan Marco-dyslexie. Als hij zingt “Ik ben binnen” dan denk ik dat hij het over zijn financiën heeft en bij “vandaag is rood, de kleur van je lippen” hoor ik geen enthousiaste liefdesverklaring maar een veel te lang liedje met veel te veel woorden. Ik heb altijd gedacht dat ik de enige was en leed in stilte. Ik ben zelfs naar het Marco luwe België verhuisd. Maar ik ben blij dat ik nu, bij terugkomst, eindelijk openlijk mijn mening kan geven, maar ik heb er…….euh……..ik ga gewoon meezingen op 30 april, voor volk en vaderland, én voor de koning!

 


Ik ben vóór pesten

Een tijd geleden zag ik het volgende bericht op Facebook voorbij komen.

Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden. Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen. Kopieer dit bericht als je tegen pesten bent, want het is zo bepalend en het brengt veel meer schade aan dan je denkt!

gelukkig zijn er mensen die er wel wat tegen doen!

Ik krijg meestal jeuk en een gevoel van weerstand als ik dit soort teksten tegenkom. “Kopieer dit bericht als je tegen pesten bent”, “Deel deze foto als je tegen zinloos geweld bent” of “Laat zien dat je tegen de kindersterfte in Afrika bent”. Is er dan iemand in de wereld die vóór kindersterfte is? Bestaat er dan zoiets als zinvol geweld? En lekker tegendraads ben ik vóór pesten. Misschien heeft dit tegendraadse er ook wel toe bijgedragen dat ik zelf gepest ben. Ik zie dan ook bij het pesten twee daders: de pesters en de gepeste. Het is te gemakkelijk om te stellen dat de pesters de slechteriken zijn en de gepeste het onschuldige engeltje.

Door wat zuurstof problemen bij mijn geboorte is mijn rechter been wat zwakker. Ik werd daardoor liefdevol beschermd opgevoed, als nakomertje verwend, was gevoelig, kinderlijk voor mijn leeftijd, maar wel een wijsneus. Ik kwam terecht op een Katholieke school, hier werkten broeders en heerste er orde en tucht. Dus alle probleemgevallen uit Maastricht e.o. kwamen naar deze school en daar zat ik dan, als braafste van de klas tussen (tenminste zo voelde het voor mij). Als ik bij gymnastiek zei dat ik de oefening niet kon, hoefde ik het niet te doen. Ik durf nu wel te bekennen dat ik daar misbruik van maakte, ik speelde het uit. Ik had gewoon geen zin om het eens te proberen. Ik weet zeker dat de andere kinderen dat aanvoelden en het een reden was om me te pesten.

Ik maakte het mezelf verder ook niet makkelijk: Ik nam zelf het besluit om niet mijn eerste H. communie te doen. Ik vond het een schijnheilige vertoning. De kinderen in de klas hadden het alleen maar over het feest, de nieuwe fiets en al het geld dat ze zouden krijgen. Ik sta nog steeds versteld dat ik dit als 6-jarige jongen bedacht heb en ben zelfs een beetje trots op hem. Maar je maakt natuurlijk geen vrienden als je zo over je klasgenoten denkt en niet meedoet met het feest.

De onderwijzers vonden het pesten wel best of merkten het niet op. Het pesten was enkel verbaal, mijn leerprestaties leden er niet onder en ik bleef de braafste van de klas. Één onderwijzer hield me tijdens het speelkwartier binnen en liet me de rekensommen van de klasgenoten nakijken. Ik zie me nog met de rode pen in de weer en het aantal fouten met hanenpoten in hun schriftjes schrijven. Ik betwijfel of dit een pedagogisch onderbouwde actie was en denk dat het me eerder kwaad dan goed heeft gedaan.

Het was pas de onderwijzer van de 6e klas, die mij doorhad. Hij zei in een kringgesprek dat er een paar spijkers in me geslagen moesten worden om me harder en weerbaarder te maken. Hoewel het onprettig was dat hij me daarna soms in de klas pestte, ik begreep nu wel waarom en het was een kantel punt. Ik werd bewuster van mijn eigen gedrag.

Het is niet leuk dat ik gepest ben, je hebt toch liever een ideale kindertijd, maar ik zie ook in dat ik ergens een irritant verwend betweterig rotjoch was en het pesten een soort roep was van “doe nou eens normaal, pas je nou eens aan”. Het pesten heeft me bewuster gemaakt hoe mensen met elkaar omgaan, hoe ik bij mensen overkom en hoe ik moet reageren.

Ik kan allemaal verwijten gaan maken: dat mijn ouders me niet op een andere school hebben gezet, dat ze me niet hebben gedwongen mijn H. communie te doen, dat de onderwijzers niet hebben ingegrepen en ik kan boos blijven op de pesters. Maar zonder deze ervaring was ik misschien wel dat irritante rotjong gebleven. Ik ben blij met wie ik geworden ben. Waarom dan blijven hangen in boosheid en verdriet uit het verleden?

Soms kom ik nog wel eens in de problemen, als ik bijvoorbeeld met een groep mannen op stap ben (vrijgezellenfeest, uitje van het werk), dan is er die apenrots waarbij iedereen onder handen wordt genomen om zo de pikorde te bepalen. Soms lukt het me om de koning van de rots te zijn, maar vaker beland ik plat op mijn rug op de grond. Het zij zo, ik onderga mijn lot lachend. Die apenrotsen zijn niet mijn ding, maar niet altijd vermijdbaar.

Het zal een indrukwekkend moment geweest zijn in de klassen waar de wit-papier oefening van Facebook werd toegepast. Maar is het doel van het leven werkelijk om een kreukvrij wit papier te blijven? Is het mogelijk? Kunnen we kinderen niet beter leren dat die kreukels en vouwen er sowieso gaan komen en dat ze zichzelf elke keer weer kunnen ontvouwen en gladstrijken? Een gekreukt papier is trouwens sterker. Maak ze bewust dat iedereen wel eens pest (bewust of onbewust) en dat iedereen wordt gepest. Leer ze hoe het mechanisme werkt en hoe ze zich kunnen verweren en sterker kunnen worden.  Want ooit komt er die liefde van hun leven die achteloos hun hart in duizend stukken slaat of is er die irritante collega met flauwe opmerkingen en dan kunnen ze niet meer naar hun moeder of grote broer rennen voor hulp.


In de laatste uitzending van de politieke partijen: Christenunie

De leukste programma’s in deze verkiezingstijd zijn de uitzendingen van de politieke partijen. Ik ben er eens goed voor gaan zitten en verwonder mij wie en welke ideeën allemaal de tweede kamer in willen en hoe ze ons in 3 minuten proberen te overtuigen.

 

 

Ik ben enthousiast over de uitzending van de Christenunie. Ik vind hem helemaal goed. De uitzending is nog geen seconde onderweg of hopla, Arie Slob, de lijsttrekker stelt zich voor. Dat getreuzel van andere partijen, die eerst jan en alleman aan het woord laten voordat we de baas te zien krijgen. Nee, in de eerste paar seconden wordt meteen duidelijk dat Arie de spil van de partij is.

Vervolgens zijn de gewone mensen aan de beurt. Niet een rijtje ondernemers dat komt klagen, maar mensen zoals jij en ik, van advocaat tot oppas oma vertellen een positief verhaal.

Dan zet de Christenunie het geheime wapen in: muziek! Een groep mensen begint in een opname studio te zingen, met de koptelefoon half tegen hun oor gedrukt. Het lijkt of een stel wereld beroemde artiesten bij elkaar is gekomen om de opvolger van “We are the world” in te zingen, maar ik herken geen enkel gezicht. Ik vermoed dat het bekende Nederlandse gospelzangers zijn, oftewel wereldberoemd op de EO jongerendag. Dat is mooi, een leuke verrassing voor de trouwe achterban.

Het is een aanstekelijk liedje: “Oh ho ho, dit is het moment” en ik denk Ja! “Kies voor de verandering en geef je hart een stem” en mijn hart zegt “Ja!”. Als even later de kinderen te voorschijn komen en mee gaan zingen, worden mijn ogen vochtig en zit ik haast te janken bij een uitzending van de politieke partijen. Het moet niet gekker worden.

Wat me vooral raakt is dat eindelijk eens mijn hart wordt aangesproken. Ja ik hoorde wel veel “hard”: hard bezuinigen op de uitkeringen of rijken die hard worden gepakt en de harde feiten uit de CPB cijfers. Maar cijfers raken ons hoofd, nooit ons hart.

Ja, het is echt een mooie spot. Maar dit is geen verkapt stem advies voor de Christenunie. Als ik al een advies mag geven dan is het: kies niet tactisch, niet “coalitisch” of op basis van CPB cijfers, maar: “kies voor de verandering en stem eens met je hart.”


In de uitzending voor politieke partijen: Libdem

De leukste programma’s in deze verkiezingstijd zijn de uitzendingen van de politieke partijen. Ik ben er eens goed voor gaan zitten en verwonder mij wie en welke ideeën allemaal de tweede kamer in willen en hoe ze ons in 3 minuten proberen te overtuigen.

Bij Libdem krijg ik het gevoel naar een TellSell TV reclame te kijken.  Eerst krijgen we de gewone mensen aan het woord, die het probleem mogen omschrijven en de gangbare oplossingen mogen geven: “In Europa blijven” of “Europa uit”. en dan tovert Jim, of in dit geval lijsttrekker Sammy van Tuyll een andere en betere mogelijkheid uit de hoed: “of Europa Ja willen we niet, of Europa uit kunnen we niet of Libdem”….Libdem lipdem lipdamn, het klinkt als een wondermiddel. “Wat doen we met die vervelende haartjes op onze bovenlip. Scheren willen we niet, harsen kunnen we niet, dus neem Lipdamn. Probeer nu Lipdamn”.

Sammy is de perfecte verkoper. Met zijn bronzige stem geloof ik hem meteen en hij zit in een of andere raadszaal dus lijkt ook al op een politicus. Maar wacht, bij Libdem gebruiken ze een ander woord voor politicus: ondernemer. Dat zien we als Petra de Boevere in beeld komt. Petra is ondernemer, maar dat ze de no.2 van Libdem is wordt niet vermeld. Petra staat in een wijnhandel en zegt “het vertrouwen moet terug” en “die BTW verhoging is een slecht idee”. Ja, denk ik, want dan kan ik die tweede fles wijn niet meer kopen die nodig is om me vertrouwen in te drinken. Na wat googlen wordt duidelijk waarom Petra voor een wijnrek staat: ze heeft een on-line drankenhandel en haar internet nickname is slijterijmeisje.

Bij kandidaat no.3, ik bedoel ondernemer Rikkert, wisten ze geen leuk achtergrondje meer te bedenken, dus dat werd een of andere gang of ontvangsthal. Op zijn website lees ik dat Rikkert zich geen ondernemer noemt, maar een moderne professional. Oei, als dat maar geen spanningen binnen de partij oplevert. “De partij moet toch als een blok ondernemer zijn” hoor ik de leden van het eerste uur al roepen.

Sammy maakt het Tellsell gevoel compleet door op het einde te stellen: “Libdem is beter voor de economie dan de VVD, is socialer dan de SP en is beter voor het milieu dan Groen Links”. “Wow, wat zou dat fantastisch zijn als dat waar was” denk ik en geloof hem bijna, maar waar is die tweede fles wijn als je hem nodig hebt.


In de uitzending voor politieke partijen: 50 Plus

De leukste programma’s in deze verkiezingstijd zijn de uitzendingen van de politieke partijen. Ik ben er eens goed voor gaan zitten en verwonder mij wie en welke ideeën allemaal de tweede kamer in willen en hoe ze ons in 3 minuten proberen te overtuigen.

 

 

 

De uitzending van 50 Plus is denk ik vooral verwarrend voor de 50 Plussers. Liggen ze net, tijdens hun dagelijkse portie middagtelevisie, wat in te dutten komt Ben Cramer hen wakker schreeuwen. Slaapdronken denken ze eerst Peter Timofeeff, die weerman van rtl4 te zien, maar dan weten ze het weer, het is die man van de Gay Krant, Henk Krol. Die kwam altijd op voor de rechten van homoseksuelen maar heeft nu zijn aandacht verlegd naar de 50 Plussers. Henk schetst het beeld van de arme 50 plussers, van wie pensioenen bevroren zijn of zelfs verlaagd en 40% gaat nooit op vakantie. Het is natuurlijk de vraag of dat laatste door geldgebrek komt of door fysieke beperkingen. Maar het beeld wordt duidelijk: de 50 plussers hebben het zwaar en worden door de Haagse Politici in de kou gezet.

Dan komt er een intermezzo stem die oproept om 50 Plus te stemmen….maar wacht we kennen dat stemmetje. Dat is Hans Böhm, met een van zijn stemmetjes uit het Ook-Dat-Nog Panel. Dat was toch zo’n leuk programma, Ook Dat Nog. Met Aad van den Heuvel en met die sympathieke vrouw, die ook zo goed typetjes na kon doen. Hoe heet ze ook alweer. Ze kreeg toen borstkanker en ging voor behandeling naar Jomanda en is toen overleden. Erg hè, maar hoe heette ze nu ook alweer….O ja, Sylvia Millecam! Met deze afdwaling zal de gemiddelde 50 Plusser wel even bezig zijn geweest en zo de rest van de uitzending gemist hebben. Misschien maar goed ook, want Henk speelt wel erg op het egoïsme van de ouderen. “De ouderen zijn er het meeste in koopkracht op achteruit gegaan” en “partijen stonden in de rij om ouderen te pakken”. Het is een beetje een ikke ikke ikke verhaal. De 50 Plus stemmer hoeft blijkbaar niet te denken aan de toekomst van hun (klein)kinderen. Al vraag ik me af of deze kortzichtige kiezers dan wel op Henk Krol willen stemmen. Het is wel lachen met Jos Brink, Gordon en Gerard Joling op TV, maar gaan stemmen op een homo gaat dan toch weer een stap te ver.

Ik denk dat Hans Böhm er ook niet echt in gelooft. Anders had hij wel zijn eigen stem gebruikt en er geen Ook-Dat-Nog optreden van gemaakt.